🇵🇱
Dzisiejszy trening od początku zapowiadał się zwyczajnie.
Jeden z tych dni, gdzie nie ma wielkich oczekiwań — po prostu trzeba wyjść i zrobić robotę.
Bieżnia mechaniczna, spokojne tempo, bez presji.
Plan był prosty: pobiegać w tlenie i ewentualnie dorzucić coś na końcu.
Czasami właśnie takie dni okazują się najcenniejsze.
🇬🇧
Today’s session looked simple from the start.
One of those days with no big expectations — just go out and do the work.
Treadmill, easy pace, no pressure.
The plan was simple: stay aerobic and maybe add something at the end.
Sometimes, these are the most valuable days.
🇵🇱
40 minut spokojnego biegu na bieżni mechanicznej. Tętno trzymane w ryzach — średnio 130 bpm, czyli czysta strefa tlenowa. Bez szarpania, bez ambicji na tempo. Po prostu budowanie bazy, cegła po cegle.
Pierwsze kilometry jeszcze lekko zamulone. Nogi ciężkie, głowa nie do końca „w treningu”. Taki moment, w którym po prostu robisz swoje i czekasz aż organizm się rozkręci.
I wtedy — około 3 km — wszystko zaczęło się zmieniać.
Organizm zaskoczył. Pojawiła się lekkość, rytm, chęć biegu. Nagle wszystko zaczęło się zazębiać. To uczucie, kiedy przestajesz kontrolować każdy krok, a zaczynasz po prostu płynąć.
Na końcu dorzuciłem rytmy:
1 min @ 4:10
1 min @ 4:10
1,5 min @ 4:05
1 min @ 4:00
To już nie były klasyczne przebieżki, tylko bardziej kontrolowane wejście w tempo. Kadencja poszła w górę, kontakt z podłożem się skrócił, ruch stał się bardziej dynamiczny.
Nie było to ciśnięcie na maksa. Raczej świadome sprawdzenie, jak ciało reaguje. I odpowiedź była bardzo dobra.
Bez walki. Bez napięcia. Po prostu flow.
🇬🇧
40 minutes easy running on the treadmill. Heart rate steady around 130 bpm — pure aerobic zone. No chasing pace, no forcing anything. Just building the base, step by step.
The first kilometers felt a bit sluggish. Legs heavy, mind not fully engaged yet. That kind of phase where you just keep going and wait for the body to wake up.
And then — around 3 km — everything started to change.
The body clicked. Suddenly there was lightness, rhythm, willingness to run.
Everything began to connect. That moment when you stop controlling every step and just move naturally.
At the end, I added some faster efforts:
1 min @ 4:10
1 min @ 4:10
1.5 min @ 4:05
1 min @ 4:00
These weren’t classic short strides, but more controlled tempo efforts. Cadence increased, ground contact got shorter, movement became more dynamic.
It wasn’t all-out effort. More like a controlled check of how the body responds — and the response was very positive.
No struggle. No tension. Just flow.
🇵🇱
Najważniejsze w tym treningu?
Zero kosztu.
Bez zajechania, bez zmęczenia na jutro. A jednocześnie bardzo dobry bodziec dla układu nerwowego i techniki.
To właśnie takie jednostki budują formę pod 10 km. Nie spektakularne treningi, tylko powtarzalność i momenty, w których czujesz, że wszystko zaczyna się zazębiać.
Mały krok, ale dokładnie w dobrą stronę.
🇬🇧
The most important thing?
Low cost.
No heavy fatigue, no destroyed legs for tomorrow. Yet still a strong stimulus for the nervous system and running mechanics.
This is how you build towards a better 10K. Not through spectacular workouts, but through consistency and moments when everything starts to connect.
Small step — but in the right direction.
This report was published via Actifit app (Android | iOS). Check out the original version here on actifit.io
