🇵🇱
Od dawna chodziło mi po głowie, żeby w końcu tu zajrzeć.
Biegając wzdłuż Jeziora Żywieckiego wielokrotnie widywałem z oddali tę konstrukcję — długą, surową, wyraźnie niepasującą do spokojnego krajobrazu. Zawsze była gdzieś obok trasy, ale nigdy dokładnie po drodze.
Tym razem postanowiłem to zmienić i podejść bliżej, zobaczyć ją z bliska i spróbować zrozumieć, czym tak naprawdę była.
🇬🇧
For a long time, I had this place at the back of my mind.
While running along Lake Żywieckie, I often noticed this structure in the distance — long, raw, and clearly standing out from the calm surroundings. It was always nearby, yet never directly on my way.
This time, I decided to change that, get closer, and take a proper look at what this structure really was.
🇵🇱
Niedaleko taśmociągu znajduje się niewielka stacja kolejowa. Prowadzi do niej wąska, niepozorna ścieżka, biegnąca wzdłuż brzegu rzeki, przez teren dawnej żwirowni. Dziś okolica wydaje się spokojna i cicha, ale wystarczy chwila, by dostrzec, że to przestrzeń, która przez lata była intensywnie wykorzystywana przemysłowo.
Taśmociąg i otaczająca go infrastruktura nie funkcjonowały w oderwaniu od siebie. Wszystko było tu logicznie połączone:
rzeka Żylica nanosząca przez wieki żwir i kamień, punkt wydobycia przy jej ujściu do jeziora oraz system transportu, który pozwalał surowiec szybko i sprawnie przemieścić dalej.
Dziś natura powoli odzyskuje ten teren, a ślady dawnej działalności przemysłowej wtopiły się w krajobraz.
Idąc wzdłuż rzeki, między krzakami, zaroślami i pozostałościami konstrukcji, trudno nie odnieść wrażenia, że to miejsce opowiada historię bez słów. Taśmociąg stoi w ciszy, ale nadal jasno pokazuje, jak ważną rolę pełnił w funkcjonowaniu całego tego obszaru.
🇬🇧
Not far from the conveyor belt there is a small railway station. A narrow, almost unnoticed path leads toward it, running along the riverbank through the area of a former gravel pit. Today the surroundings feel calm and quiet, but it quickly becomes clear that this land was once heavily shaped by industrial use.
The conveyor belt and the surrounding infrastructure were never isolated elements. Everything here was part of a logical system:
the Żylica River depositing gravel and stones over centuries, the extraction point near its mouth flowing into the lake, and the transport system designed to move the material efficiently onward.
Today, nature is slowly reclaiming the area, and the traces of industry have blended into the landscape.
Walking along the river, between shrubs, overgrown banks, and remnants of steel structures, it feels as if the place is telling its story without words. The conveyor belt no longer moves, yet it still clearly shows how important it once was to the rhythm and purpose of this space.
🇵🇱
Po kilku minutach przedzierania się przez zarośla docieram w końcu do celu. Taśmociąg wyłania się nagle, niemal niespodziewanie, jakby wciąż pilnował swojego miejsca nad jeziorem. Z bliska skala całej konstrukcji robi znacznie większe wrażenie niż z oddali. Stalowe ramy, schody, pomosty i resztki instalacji tworzą złożony, wielopoziomowy układ, który kiedyś tętnił ruchem i hałasem.
Wokół leżą porzucone elementy dawnego zaplecza technicznego: zardzewiałe części maszyn, sita, fragmenty osłon i mechanizmów, które służyły do sortowania i przesiewania urobku. Wszystko nosi wyraźne ślady czasu. Rdza, śnieg i roślinność stopniowo przejmują kontrolę nad tym miejscem, zamieniając je w cichy plener, gdzie przemysłowa przeszłość spotyka się z naturą.
Patrząc na kabinę sterowniczą i biegnące nad ziemią taśmy transportowe, łatwo wyobrazić sobie, jak wyglądała tu praca w czasach świetności obiektu. Dziś taśmociąg stoi nieruchomo, ale jego konstrukcja wciąż opowiada historię o wydobyciu, transporcie i skali działań, które przez lata kształtowały ten fragment brzegu Jeziora Żywieckiego.
🇬🇧
After a few minutes of pushing through dense vegetation, I finally reach my destination. The conveyor belt emerges suddenly, almost unexpectedly, as if it were still guarding its place by the lake. Up close, the scale of the structure feels far more impressive than it did from a distance. Steel frames, stairs, platforms, and remnants of installations form a complex, multi-level system that once buzzed with movement and noise.
Scattered around are abandoned pieces of the former technical equipment: rusted machine parts, screens, fragments of covers, and mechanisms once used to sort and process the extracted material. Everything bears the marks of time. Rust, snow, and vegetation are slowly reclaiming the site, turning it into a quiet space where industrial history blends with nature.
Looking at the control cabin and the conveyor belts stretching above the ground, it is easy to imagine how this place once operated in its prime. Today the conveyor stands still, but its structure continues to tell the story of extraction, transport, and the scale of operations that shaped this part of the Żywiec Lake shoreline for years.
🇵🇱
Stojąc już na konstrukcji, zaczynam lepiej rozumieć skalę tego miejsca. Taśmociąg, dziś cichy i nieruchomy, kiedyś był elementem precyzyjnie działającego systemu. Każdy fragment miał tu swoje zadanie: łańcuchy, prowadnice, przesypy, pomosty techniczne. Materiał trafiał na taśmę dokładnie w tym miejscu, gdzie dziś leży śnieg i rdza, a potem wędrował dalej, w stronę lądu, żwirowni i kolejnych etapów obróbki.
Z bliska widać ślady intensywnej eksploatacji: starte elementy, grube warstwy rdzy, prowizoryczne naprawy. Jednocześnie konstrukcja wciąż sprawia wrażenie solidnej, jakby była gotowa do pracy po jednym uruchomieniu. Z góry rozciąga się widok na zamarzniętą taflę jeziora i ujście Żylicy – dokładnie tam, skąd przez lata pozyskiwano kruszywo. Dziś natura powoli odzyskuje to miejsce, ale przemysłowa geometria nadal wyraźnie odcina się od krajobrazu.
🇬🇧
Standing on the structure, the scale of this place becomes clear. The conveyor belt, silent and motionless today, was once part of a precisely working system. Every element had its role: chains, guides, chutes, maintenance platforms. Material entered the belt exactly where snow and rust now lie, then moved inland toward the gravel plant and further processing stages.
Up close, the signs of heavy use are obvious: worn components, thick layers of rust, makeshift repairs. At the same time, the structure still feels solid, as if it could return to work after a single restart. From above, there is a view of the frozen surface of the lake and the mouth of the Żylica River – the very place where aggregate was extracted for years. Today, nature is slowly reclaiming the area, but the industrial geometry still cuts sharply through the landscape.
🇵🇱
Na koniec wzniosłem się jeszcze nad to miejsce dronem.
Z góry taśmociąg wygląda jak linia wyrysowana na lodzie — ślad po czasie, gdy ten fragment krajobrazu tętnił pracą.
Słońce szybko chowało się za horyzont, mróz bezlitośnie ciął po palcach, więc pozwoliłem sobie tylko na krótką chwilę ciszy i obserwacji.
Potem spakowałem sprzęt i ruszyłem w drogę powrotną, zostawiając za sobą tę konstrukcję — nieruchomą, surową, ale wciąż obecną w pejzażu.
Rolka z tej wycieczki pojawi się wkrótce na moim Instagramie i TikToku — ptaku_fotodron
🇬🇧
At the end, I sent the drone up one last time. From above, the conveyor belt looks like a line carved into the frozen surface — a reminder of a time when this landscape was alive with work.
The sun was dropping fast below the horizon, the cold biting hard into my fingers, so I stayed only for a quiet moment of contemplation.
Then I packed up and headed home, leaving the conveyor behind — still, raw, and silently rooted in the landscape.
A short reel from this trip will be coming soon on my Instagram and TikTok — ptaku_fotodron