Will be rementioned. Doyurulmayan tüm açlıklar birer yara, bir yerlerde... Ne bir damla kan var ortada, ne bir yara görünürde. Basılmış tuzlar çok evvelden, ağrıyı körükleyen Veya saklı olan tüm çirkinliğimiz

Kendime bir atkı ördüm Sendeyken Hardal sarısı İlmek ilmek Düğüm düğüm ördüm Her an'ın boynuna bir ip düğümledim Her anı'nın boynuna bir ilmek Bir ilmek, bir bilmek daha Kendimde seni ördüm Sıcak bir renkte,

Ki sen söyledin, sadece bir son bahar yaprağıyım! Sadece kasımda açan Ömrü tek ay olan... Dokum belki benzemiyordur Ama sen gösterdin, parmaklarınla Ezince hemen ufalananan... Sadece bir sonbahar yaprağıyım

Mutsuzluğun resmini biliyorum, ki o resimde bende yer aldim. Çıkması ağır bir resim. Öyle bir resim ki tüm cenazelerden yas kara'sini çalıp üstüne giyinmistir. Beyaz da "siyah"tır, mavide, yeşilde

Sürekli yorgunsanız, uykunuzu alamıyorsanız ve kendinizi devamlı mutsuz hissediyorsanız “kış depresyonu”na yakalanmış olabilirsiniz. Gün ışığının azalmaya başladığı, güneşin yüzünü göstermediği, sonbahar

Modası geçmiş cümleler, bir alt sokaktan geçen muzip çoçuk Hep kendi ilkel yalnızlığının ortasından konuşuyorsun aynı yalnızlıkla sarılmış içi dolu bir kuramı benimle aşmaya çalışıyorsun Ah farklılıklarımız...

Gecenin iyi veya kötü olmasını sağlayan şey geçmişimiz, öyle değil mi? 1 dk, 2 saat, 6 yıl her ne kadar önce ise artık.. Geçmiş kısa zaman da geçse uzun zaman da geçse hep acıtan olur. Hep başkalarını

Gittikçe mutsuzlaşan nesil. Hepimizin duyduğu, sürekli maruz kaldığı bir iç çekme cümlesi vardır; Ah nerede o eski günler! Peki insanımız neden bu kadar geçmişe karşı bir özlem besliyor? Neden günümüzde

Aylardır ilk defa ringe bindim, makina önündeki duraktan. Bindikten çok kısa bir süre sonra diğer durağa ulaştığımızda orta kapıdaki kız kapı açılmadığı için inemedi. Şoför de tuşa bas dedi. Meğer kız