Czyiże to ten Trup po Polach leży? I co za wrzawa po Leśie? Ot! - do mnie płacząc Kobieta bieży! Ah! - iakieś ięki wiatr niesie! Gdzież to ia iestem? o Kraiu smutny! Siedlisko Ludu nędznego! Tu ma Stolice

Pieszczone Dzieci gdy rozgniewały Oyca - i gdzież się podzieią? Stoiąc pod Drzwiami, płaczą dzień cały Kołatać we Drzwi nie śmieią. A Lud zuchwały przechodząc blisko, Słowem zelżywym ie szpeci, Czyniąc

Ciekawe, i to może nietylko dla autora, są dzieje niniejszéj pracy czyli raczéj historya usiłowań, ażeby ją na świat wydać. Dokonana z niemałym mozołem z materyałów gromadzonych w ciągu lat kilku, doznała

Złe, na które myśl z sercem truchleie narzeka? Złe, które tuż w momencie, wyplenia Człowieka BOG wynalazł na karę bezbożności ziemi, Powietrze - złe, naygorsze, złe między wszystkiemi. Ta klęska co w dniu

O Ty! Co rownie z nędzniałym Jak i bogatym przyświecasz! Ty zawsze w sercu zwątpiałym Swym przyiściem nadzieie wzniecasz. Smutnym iest wszystko bez Ciebie, Bez Ciebie wszystko umiera, Gdy zaiaśnieiesz

Roskoszna chwila Jesienney pory! Ktorą bieg czasu, iuż porwał skory, O! ktoby mi dał skrzydła tak lotne, Bym mógł twe cofnąć Cugi nie wrotne Jako spuszczony z tęgiey cięciwy Do Celu; pocisk leci pierzchliwy

Minęły Słońca Letniego skwary Łaskawa Jesień dzieli swe dary Gdziekolwiek tylko, wzrok się moy toczy, Jest czym ucieszyć, i napaść oczy. Ciągną na wozach ogromne Woły Snopki - ktoremi rwą się Stodoły,

Patrz! Jak na śrzodek wzbiwszy się Nieba Ogniem tchną żywym Romaki Feba, Trudno się ukryć, gdzieby upały Okrutne z gory nie dosięgały. Pełno wod przed tym płynących rączo Ledwo się miałkim dnem Rzeki sączą,

O! iak wesołe nastały czasy! w śliczną się barwę przybrały lasy, Słońce się coraz wyżey pomyka, Ledwo śnieg widać, lecz i ten znika. Szumny Akwilon skrzydły mroźnemi Gdzieś do Lapońskiey zaleciał ziemi,