Zdjęcie policyjne Félixa Fénéona, 26 IV 1894.
Późniejszy odbiór obrazu Seurata La Grande Jatte, a przy okazji całej twórczości artysty, został w decydujący sposób ukształtowany przez recenzję Félixa Fénéona, który skoncentrował się w niej na „naukowych”, w jego mniemaniu, podstawach metody Seurata. Czytając ją dziś nie można powstrzymać się od pytania ile mówi o ona o samym obrazie a ile o oczekiwaniach autora recenzji i środowiska ówczesnej awangardy.
Goerges Seurat, fragment obrazu Niedziela na wyspie Grande Jatte, 1884/86, Art Institute, Chicago
Fénéon prawie w ogóle nie zwrócił uwagi na temat obrazu, nie zajęły go postaci, które pojawiły się w niedzielne popołudnie w parku na wyspie Grande Jatte, ani ich zachowanie i charakterystyczne pozy. Najważniejsze było dlań wprowadzenie w życie zasad wynikających, jak, zapewne błędnie, przypuszczał, z teorii barwnej Ogdena Rooda.
Tablica z książki Ogdena Rooda Modern chromatics: with applications to art and industry, 1879.
Aby poprzeć swój wywód dołączył do tekstu nawet wzór porównujący ilościowo składowe barwniki karminu i błękitu pruskiego, z którego wynikało, że mieszając barwy na palecie nieuchronnie dodaje się do kolorów domieszkę niepożądanej od czasów impresjonistów czerni. Ideałem obrazu impresjonistycznego była bowiem „świetlistość”. Aby uzyskać jak największą „świetlistość” Rood zalecał malowanie przy pomocy małych punktów czystych barw, które mieszałyby się optycznie i w efekcie dawały pożądany kolor, już pozbawiony domieszki czerni. Ta nieodparta potrzeba oparcia się na ustaleniach nauki nawet w sferze sztuki jest świadectwem rozpowszechniania się „światopoglądu naukowego”, który poszukiwał naukowej podstawy dla każdej sfery ludzkiej aktywności, także sztuki. Wiele wskazuje na to, że Fénéon w swojej interpretacji nie przedstawił wiernie teoretycznych podstaw twórczości Seurata. Bycie artystą awangardowym w latach osiemdziesiątych XIX wieku nie oznaczało jeszcze posiadania „postępowych” poglądów o „naukowych” podstawach. Fénéon ukształtował swój pogląd na temat malarstwa Seurata przede wszystkim na podstawie korespondencji z Pissarrem, który rzeczywiście znał teorię Rooda i stosował ją w swoich obrazach już w końcu lat 1870-tych. Technika puentylistyczna Seurata nie była jeszcze przez niego wypracowana, gdy przystępował do malowania Niedzieli na wyspie Grande Jatte. Dopiero przemalowując obraz zimą 1885-1886 nałożył na płasko malowane postaci rozwibrowującą warstwę wielobarwnych plamek.
George Seurat - Zanim powstał pierwszy obraz (1)
Georges Seurat - Dzieciństwo i szkoła (2)
Georges Seurat - Aman-Jean o Seuracie (3)
Georges Seurat - Debiut na Salonie (4)
Georges Seurat - Puvis de Chavannes (5)
Georges Seurat - Akademicy i impresjoniści (6)
Georges Seurat - Lektury z czasu służby wojskowej (7)
Georges Seurat - Delacroix (8)
Georges Seurat - Ludzie przy pracy (9)
Georges Seurat - Rysunki (10)
Georges Seurat - Debiut na Salonie (11)
Georges Seurat - Kąpiel w Asnières (12)
Georges Seurat - Szkice do „Kąpieli w Asnières” (13)
Georges Seurat - „Kąpiel w Asnières” i jeszcze więcej szkiców (14)
Georges Seurat - I jeszcze więcej rysunków (15)
Georges Seurat - Ile można szkicować? (16)
Georges Seurat – I w końcu na Salonie (17)
Georges Seaurat - Studia do Grande Jatte (19)
Georges Seurat – Dziewczynka w białej sukience i inne postaci (20)
Georges Seurat - Fénéon po swojemu objaśnia Seurata (21)