ဒီေန႔ ႐ုံးခ်ဳပ္က အမိန္႔စာ ေရာက္လာတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ရံုးကို ေျပာင္းေရႊ ့တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရမယ္။ ၫႊန္မႉးက ပဲခူးတိုင္း႐ုံး၊ ပဲခူးတိုင္းမင္းႀကီးေပါ့။ မလဲ့က အင္းစိန္႐ုံး၊ ဟိုမွာ သူ႔ေယာက္က်ား ကိုၾကည္ၫြန္႔ ရိွတယ္။

က်ေနာ္နဲ႔ ဦးစိန္ေမာင္ ကားေပၚေရာက္ေနၿပီ။ ေနာက္ ကိုေအာင္ၿမိဳင္ တက္လာတယ္။ ကိုစိုးပိုင္ ကားနားေရာက္လာၿပီး ဘာလုပ္မလို႔လဲ ေမးတယ္။ ကိုေအာင္ၿမိဳင္က မုန္႔ဟင္းခါးစား လို႔ေျပာတယ္။ ဒါဆို က်ေနာ္လဲ လိုက္စားမယ္ဆိုၿပီး

ဦးေအာင္သန္းျမင့္၊ သူက ႐ုံးမွာ စိုက္ကြက္မႉး။ ဝန္ထမ္းဆန္ ကိုင္တယ္၊ ဆီ သၾကား ဆပ္ျပာ အကုန္ေပါ့။ စိုက္ခင္းလုပ္သားက ဖြဲ႔စည္းပုံအတိုင္း အျပည့္မ႐ွိဘူး။ ဆန္ ဆီ ခြဲတမ္းေတြ အျမဲပိုေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္

ဟိုတုန္းက ႐ုံးေတြမွာ ဝန္ထမ္းမိသားစုဝင္ေတြကို ဦးစားေပး အလုပ္ခန္႔ေလ့႐ွိတယ္။ အခုေခတ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ကုိစိုးပိုင္ ဆိုတဲ့သူ ႐ုံးေရာက္လာတယ္။ ႐ုံးအကူေပါ့၊ ဘယ္သူနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ေရာက္လာလဲ မသိဘူး။ လူက

ေနာက္ေန႔႐ုံးတက္ေတာ့ ဦးမ်ိဳးခ်စ္က ေျပာတယ္။ မေန႔ညက ေသာက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေသာက္လိုက္တာ မ်ားသြားတယ္။ လမ္းမွားၿပီး စက္ဘီးနင္းသြားတာ ပုဇြန္ေတာင္ ေရာက္သြားမွသိတယ္။ ၿပီးမွ အလုံဖက္ ျပန္လွည့္ရတယ္တဲ့။ က်ေနာ္က

ေတာင္ငူက ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဦးမ်ိဳးခ်စ္ကို ႐ုံးစာေတြ အပ္လိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဦးမ်ိဳးခ်စ္ ႐ုံးမိန္႔ေရးတယ္။ က်ေနာက္အတြက္လဲ အလုပ္ဝင္ေၾကာင္း အစီရင္ခံစာ ေရးေပးတယ္။ စန္းစန္းေအးကို လက္ႏွိပ္စက္ရိုက္ခိုင္းတယ္။ ၫႊန္မႉးက

ေတာင္ငူ ေရာက္ေတာ့ သစ္ေတာ႐ုံးပဲ အရင္သြားလိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ကိုလွျမင့္ဆီ သြားမယ္ေပါ့။ ႐ုံးဝင္းထဲဝင္တာနဲ႔ ကိုလွျမင့္နဲ႔ ေတြ႔တယ္၊ သြားႏွင့္ လိုက္ခဲ့မယ္ ေျပာတယ္။ ႐ုံးကလူေတြလဲ က်ေနာ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ကူညီၾကပါတယ္။

႐ုံးမွာက က်ေနာ္နဲ႔ ဦးစိန္ေမာင္ ပဲ ေန႔စားဝန္ထမ္း႐ွိတယ္။ ဦးစိန္ေမာင္က လူသိမ်ားတယ္၊ ျပသနာမ႐ွိဘူး။ ဘယ္ရံုးလုပ္လုပ္ရတယ္။ ဦးသန္းေဖကလဲ အျမဲတမ္းဝန္ထမ္း ဆိုေတာ့ ျပသနာမ႐ွိဘူး။ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲ ျပသနာျဖစ္ေနတယ္။

သစ္ေတာစိုက္ခင္းစီမံကိန္း ၿပီးေတာ့မယ္။ လုပ္ငန္းအစီရင္ခံစာ စာအုပ္ေတာင္ လုပ္ေနၿပီ။ မနက္ျဖန္ ႐ုံးခ်ဳပ္နဲ႔ ဝန္ႀကီးဌာနတင္ရမွာမို႔ ဒီေန႔အၿပီးလုပ္ရမယ္။ တစ္႐ုံးလုံး အိုဗာတိုင္ဆင္းတယ္။ ညဖက္ထိမၿပီးေသးဘူး။ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔

" ေရႊဆိုင္ေတြက မိတ္ရေအာင္ ေငြႀကိဳေပးထားၾကတာလား " " ဟုတ္တယ္ ဦးေလး၊ ပစၥည္းေတြလဲ ႀကိဳေပးထားၾကတယ္ " " ဘာပစၥည္းေတြလဲ " " ႀကိတ္စက္ ပစၥည္း၊ ခ်က္ကန္ ပစၥည္း အမာခံပစၥည္းေတြေပါ့။

ဒီေန႔ ခင္ေမာင္ဝင္း သူ႔ရံုးကသူေတြ ေခၚလာတယ္။ တစ္ေယာက္က ခင္ေမာင္သန္း၊ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ညီ။ သူ႔အကိုက ပုလဲနဲ႔ငါးမွာ သေဘၤာသား။ သူတို႔ေနတဲ့လမ္းမွာ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း႐ွိတယ္။ ငါးခူ ဆန္းဦး၊ သူတို႔က

႐ုံးမွာ ပိတ္ရက္ဆို ခင္ေမာင္ဝင္းကို အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးရတယ္။ ခ်စ္ကိုကေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္ဆိုေတာ့ လာတဲ့အခါမွလာတယ္။ ပံုမွန္ေတာ့မ႐ွိဘူး၊ လာရင္သင္ေပးလိုက္တယ္။ ဒီေန႔ ခ်စ္ကိုေမြးေန႔၊ က်ေနာ္ကို မျဖစ္မေနေခၚလာဖို႔

ဒိုင္ျပဳတ္အိမ္ကို ဝင္ကစားရတာဆိုေတာ့ ဖဲခ်ိဳးခြင့္ေတာ့ရတယ္။ ဒိုင္အသစ္က ဖဲကို စိမ္ေျပနေျပ ကုလားဖန္ထိုးတယ္။ ပန္းကန္ထဲ ထည့္တဲ့ပိုက္ဆံ မနဲဘူး။ ထိုးသားေတြ ထိုးတဲ့ေငြလဲ မနဲဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ အျဖစ္ေလာက္ပဲ ထိုးႏိုင္တယ္။

ည ၉နာရီေက်ာ္လာေတာ့ အျပင္သြားလည္တဲ့သူေတြ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္ထပ္၁ဝိုင္းေထာင္ဖို႔ တာဆူေနၾကတယ္။ ဖဲထုပ္အသစ္ သြားဝယ္ၾကတယ္။ ဖဲထုပ္ရလာေတာ့ ေနာက္၁ဝိုင္းစတယ္။ ၃ဝိုင္းဆိုေတာ့ ေဘးမွာရပ္ၾကည့္ေနသူ နဲသြားတယ္။ ေဘးထိုးေတြ

႐ုံးမွာ လံုးေပါႀကီး သြားမဲ့သူေတြေရာက္ေနေတာ့ လူအမ်ားႀကီးပဲ။ ယိုးဒယားနယ္စပ္ဆိုေတာ့ ေငြေတြအမ်ားႀကီးပါလာၾကတယ္။ ခရီးစရိတ္ေတြလဲ ရလာပုံေပၚတယ္။ ေမွာင္တာနဲ႔ ဦးစိန္ေမာင္ ဖဲဝိုင္းေထာင္တယ္။ သူဝိုင္းစပုံက တစ္မ်ိဳးပဲ၊

႐ုံးမွာ ေတာေခါင္းရာထုူးေတြေခၚတယ္။ ေအာင္သိန္းနဲ႔ ေမာင္တိုး ေလ်ွာက္လႊာတင္တယ္။ သူတို႔က ႐ုံးမွာလုပ္အားေပးေတြဆိုေတာ့ အေျခအေနေကာင္းတယ္။ ေအာင္သိန္းတို႔ ေတာေခါင္းလုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ခင္ေမာင္ဝင္းလဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ သူ႔အမလဲ

စေန တနဂၤေႏြ ဆို ႐ုံးပိတ္ရက္။ အိုဗာတိုင္ မ႐ွိရင္ ႐ုံးမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့သူမ႐ွိဘူး။ စားပြဲေတြ ေဘးကပ္ၿပီး ျခင္းခတ္လို႔ရတယ္။ စားပြဲ ၂လံုးဆက္ၿပီး စားပြဲတင္ တင္းနစ္ ႐ုိက္လို႔ရတယ္။ ေနခ်င္သလို ေနလို႔ရတယ္ ေျပာတာ။

မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ စံနက္ေက်ာ္ ျပန္သြားတယ္။ သူဘာလို႔ စိတ္ေရာဂါ ျဖစ္တာလဲ စံုစမ္းၾကည့္တယ္။ ဟိုတုန္းက ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ တန္းတက္လို႔ မရဘူး။ ေဒသေကာလိပ္ ၂ႏွစ္တက္ၿပီးမွ တကၠသိုလ္ တက္လို႔ရတယ္။ ရန္ကုန္မွာ