Choć w tym roku miną cztery lata, od kiedy tworzę rysunki dla miesięcznika Adeste, to okres od minionego kwietnia był dla mnie wyjątkowy - bo od roku poza ilustracjami zapraszającymi do lektury numeru,

Od moich (jeszcze steemitowych) początków tutaj wiadomo, że rysuję. Dopiero dzisiaj jednak postanowiłam opublikować jakąś swoją pracę. Bardziej jako świadectwo procesu rozwoju (zobaczymy, dokąd mnie

Nietworzenie Absolutny paraliż. Moment, w którym kotłujące się myśli i pomysły nie mogą (czy aby?) znaleźć ujścia w czynie – nie prowadzą do tworzenia. Ostatnio trudno mi jest przezwyciężyć ten stan.

Powrót do publikowania po przerwie wiąże się nieuniknienie z dwiema kwestiami. Nie wiem, co działo się tutaj, a i o tym, co u mnie, niewiele wiadomo. Zwykle w takich sytuacjach moja uwaga skupiona była

1 stycznia 2021 r. Nie lubię pobłażliwego podchodzenia do początku nowego roku. Pierwszy stycznia wzbudza we mnie ekscytację podobną do towarzyszącej otwarciu nowego, niezapisanego jeszcze brulionu. Tak

Zapraszam dzisiaj do czegoś innego - oto szkic poświęcony wierszowi Giotto Marii Konopnickiej, opublikowanemu w 1901 roku w tomiku Italia, w ramach cyklu Madonna. Maria Konopnicka Giotto Między ludźmi

Widocznie potrzeba gorączki, stanu bezpośredniego zagrożenia, wojny, strachu, kryzysu i ryzyka. Potrzeba przeciwnika, oponenta, ucznia, człowieka, nieprzyjaciela. Wtedy milkną niepotrzebne słowa, z rąk

Ktoś przez przypadek albo rozmyślnie zawiesił je trochę za nisko na niebieskiej kurtynie. Poruszenia sprawcy poruszeni, ulotne dekoracje. A one, zuchwale i dumnie, bielą swą przeniknioną wpędzają olbrzymy

Na końcu myślisz o tym, że umierasz. Albo nie myślisz. Być może pogrążasz się w wielkim może i przemierzasz je, Desperacko łapiąc przedostatni oddech, chwiejąc się na falach przedostatniego zwątpienia

Wielkie zmiany przyniósł ten tydzień. By uczynić zadość obowiązkowi: prace postępują, opierają się na transkrybowaniu i zapoznawaniu się z literaturą poświęconą Drzwiom z Santa Sabina... Ale w tak wyjątkowej

I minął już dziesiąty tydzień, od kiedy towarzyszycie mi w drodze po dyplom(y). Był to tydzień szczególny. Kiedy ostatnio narzekałam na ogrom pracy i obowiązków, nie sądziłam, że moje zdanie zostanie tak

Poprzednio zapowiedziałam, że przygotowuję się do pierwszej lekcji w LO. @hallmann liczył na relację - oto i ona ;-) Gdyby kogoś zastanawiało, jak to możliwe, że nagle mam czas na kolejny wpis... cóż -

... ani też tak, że skończył mi się zapał. To tylko wynik natłoku zadań - musiałam zdecydować, które są aktualnie ważniejsze. Każdego dnia przekonuję się, że można jeszcze więcej - zwłaszcza od czasu,

Miałam rację. Odpoczynek był potrzebny, a nowy semestr rozpoczął się najintensywniej, jak tylko mógł. Czuję się, jakbym pisała ten wpis po miesięcznej przerwie, tyle działo się od minionej niedzieli.

Nie sądziłam, że w tej serii pojawi się i taki wpis. Ale tak - z dumą stwierdzam, że przez ostatni tydzień moje prace nad licencjatami i magisterką nie posunęły się ani o milimetr! Dlaczego z dumą? Bo

Odpocznijmy trochę od drzwi i przedstawień... Dzisiaj opowiem Wam o noematyce i sposobie, w jaki realizowana jest w Paraphrasis Wojciecha Tylkowskiego. Noematyka to metoda stosowana w biblistyce, nauka

Minął kolejny tydzień, zatem - bez zbędnych wstępów - przechodzę do opisu pozostałych kwater. Drzwi z bazyliki Santa Sabina - kwatery 9-18 9. Zmartwychwstały Chrystus ukazuje się uczniom Trudno jednoznacznie

Po najintensywniejszym (a zarazem: ostatnim) tygodniu w semestrze przyszedł czas odpoczynku. Niektórzy nazywają go sesją. Przede mną jednak jeszcze tylko pięć zaliczeń. Zgodnie z obietnicą - w dzisiejszym

W (nie ukrywam - wymuszonej) chwili przerwy od nauki na nadchodzące zaliczenia, spieszę z relacją z minionego tygodnia! :) Nie można zatrzymać się na refleksji nad zaledwie dwoma kwaterami, kiedy czeka

Jak to się stało, że minął już tydzień?! Ostatnie dni przypomniały mi, że studia wymagają ode mnie nie tylko napisania prac dyplomowych, ale też wypełniania bieżących obowiązków... Dochodzę do wniosku,