ယခုတလော ကျွန်တော်ရဲ့ စိတ်က တည်ငြိမ် မှုမရှိပါ။ စိတ်ည်ငြိမ်မှု မရှိဆို၍ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်များလို စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းတော့ မဟုတ်ရပါဘူး။ သစ်ရွက်လှုပ်တိုင်း စိတ်က လှုပ်ချင်တယ်တော့ လို့လည်း မနူးမနပ်

မြို့ထဲသို့ ဆိုင်ကယ်ဖြင့် အသွား လမ်းမှာ မိုးရွာသဖြင့် ဆိုင်ကယ်ကို ပြန်လှည့်ကာ မိုးကာပြန်ယူသည်။ မိုးကာယူပြီး မြို့ထဲ ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။ စနေမိုးဆို တော့ မိုးကစွေလေမလား။ မိုးကာဝတ်ပြီး ဆိုင်ကယ်ဖြင့်

မနေ့က ညနေမှာ မိုးရွာသည်။ မိုးက အလုပ်ပြန်ချိန်မှာ ရွာချသမို့ လမ်းမပေါ်ရှိ အလုပ်ပြန်လာသူများ မိုးမိကုန်သည်။ မိုးခိုသူက မိုးခိုသလို မိုးမခိုပဲ ဆက်လက် သွားသူများလည်း ရှိသည်။ မနက်ဖန် ကဆုန်လပြည့်နေ့ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်အမေက ဇွတ် သမားဟုပြောရမလား။ အသက်ကိုးဆယ်ကျော်အရွယ်မှာပင် သူလုပ်ချင်တာကို ဇွတ်လုပ်သူမို့ ထိုသို့ပြောရလေသည်။ ယနေ့ မိုးအုံ့သည် မိုးတိမ်များရှိသည်။ အအေးဓာတ်လေး အနည်းငယ်ရှိသည်။ ထိုကြောင့် အမေ ရေချိုးရင်

မီးတောက်နေတယ် ရေလိုနေတယ်။ ရေလို အေးမြတဲ့ မင်းရဲ့ မေတ္တာ ရချင်တယ်။ အညာနွေ နေပူပူမှာ ရေအေးအေးလေးတခွက် သောက်ရတာ အမောပြေ၊ အပူညိမ်းသပေါ့။ ကျွန်တော်က ရေခဲရေထက် ရေအိုးမှ ရေအေးအေး လေးကို ပိုမိုနှစ်သက်မိသည်။ နွေရာသီမှာ

ပူလိုက်တာ အမလေး ပူလှချည်ရဲ့၊ အိုက်လှချည်းရဲ့။ စသဖြင့် လူတိုင်းနီးပါး နှုတ်ဖျားမှ အလွယ်တကူ ပြောထွက်နေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ဆီသီု့ တနေ့ညက လေမိုးကျသွားသဖြင့် အနည်းငယ် အပူလျော့သွားသည်။ မိုးမရွာခင်က 41 ရှိပြီး

နွေအပူက လေးဆယ့်တစ်ဒီကရီ ရှိပေသည်။ သင်္ကြန်အပြီး အပူတွေ လာချေပြီဆိုသလို။ သင်္ကြန်မှာ ပျော်ထားကြအုံးပေါ့ကွာ။ ပြီတော့မှ မင်းတို့နဲ့ ငါတို့နဲ့ တွေ့မယ်ဆိုသလား အဲ့သလို ကြိမ်ဝါးထားတာ ဖတ်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်ရေး

စိတ်ကူးကတော့ အပြင်ထွက်ရရင် ဖုန်းနဲ့ ပုံကောင်းကောင်းလှလှလေးတွေရိုက်ပြီး Hive မှာပိုစ့်တင်မည်ဟု စိတ်ကူးထားသည်။ သို့ပေသိပေါ့ဗျာ အဆိုပါစိတ်ကူးက ပျက်ရသည်။ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့မှာ တူမနှင့်အမက မန်းတောင်ခြေ သို့သွားမည်ဟု

ကံတရားတို့က ဆန်းကြယ် စသည့် အမည်ဖြင့် စာအုပ်ဖတ်ဖူးသည်လား မမှတ်မိပေ။ ထိုအမည်ကို စိတ်မှာ မှတ်မှတ်ရရဖြစ်နေသည်။ ကံတရားဆိုသည် ကလည်း အင်မတန်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းသော အရာဖြစ်သည်။ ကိုယ်တွေ့ခံစားရသူ မြင်တွေ့ရသူ စသဖြင့်

သင်္ကြန်ရက်များမှာ သင်္ကြန်‌ပျော်သူများ ရှိသလို။ အကျွေးအမွေးဖြင့် ကုသိုလ်ပြုသူများလည်းရှိသည်။ သင်္ကြန်အကြတ်နေ့က တူမများ၏ အိုးဝေဖြင့် မန်းကျုံးဘေးသို့ရောက်ခဲ့သည်။ တူမများက အကြိုနေ့မှာ လည်ပတ်ရင်း စတုဒီသာကျွေး

ပျော်သူတွေက ပျော်၊ ငိုသူတွေက ငိုနဲ့ ဒီနှစ်သင်္ကြန်က ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိပေ။ သင်္ကြန်ကာလသည်က ပူပြင်းခြောက်သွေ့ ရာသီဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်များကို ပူပြင်းသော ရာသီဖြစ်၍ အနားပေးထားသည့်ကာလဖြစ်သည်။ ရာသီပူ၊

မိသားစု ဆိုသည်က အမေ၊ အဖေနဲ့ သားသမီးများ စုစုဝိုင်းဝိုင်း တသားတည်းရှိသော အဖွဲ့အစည်းလေး ဖြစ်သည်။ မိသားစုမှာ သူရို့တာဝန်ကိုယ်စီနဲ့ ရှိကြပေသည်။ မေတ္တာတရားများလည်း ကိုယ်စီထားရှိကြသည်။ ကိုယ်စီတာဝန်များ ပျက်ကွက်ပါမူ

ယနေ့ ဈေးသွားသည့်အခါ တူမတို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ အိုးဝေကားလေးဖြင့် လမ်းကြုံလိုက်ခဲ့သည်။ ယခင်နေ့များမှာတော့ ဈေးသို့ လမ်းလျှောက်ရင်း သွားသည်။ ဈေးသွားရာ လမ်းတလျှောက် ဟိုငေး ဒီငေးဖြင့် ဈေးရောက်မှန်းမသိ ရောက် ပေသည်။

မီးတောက် နေတယ် ရေလို နေတယ်။ အဲ့သီချင်းစာသားက ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်က သီချင်း ဖြစ်သည်။ နွေရောက်ပြီဆို ရေ အခက်အခဲဖြစ်ကြသည်။ မြစ်အနီး၊ ချောင်းအနီးမှ နေသူများအဖို့ ရေခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေသိ။ အပူပိုင်းအညာ ဒေသမှာဖြင့်

ငယ်စဉ်က ကျောက်ဖရုံသီးကို ဘာသီးကြီးလဲဟု မြင်ပြီး ကြည့်ပြီး အမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ထိုကျောက်ဖရုံ သီးကို မြင်တိုင်း စိတ်မှာ တမျိုးဖြစ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုပါမူ ထိုကျောက်ဖရုံသီးကြီးတလုံး သည် လူသေကောင်၊ အသုဘတဦး၏

တစ်ခါတလေ ကျပြန်တော့လည်း- "ဝေဒနာ"ကိုတော့ ခံစားရပါတယ်၊ "ဘယ်လို ဝေဒနာ"လို့ ပြော မပြနိုင်ပါဘူး။ အမည်နာမ တပ်လို့ မရပါဘူး။ အမည်နာမ တပ်ဖို့ လိုလည်း မလိုပါဘူး။ ဘယ်လို "ဝေဒနာ"ပဲဖြစ်ဖြစ်၊

တလောက တာယာပွကြီး၏ ကြက်ထီး၊ ကြက်မ အကြောင်းရေးသားခဲ့သည်။ ကြက်မ က မလှ၍ ကြက်ထီးက မကပ်သည့်အကြောင်း အမေနဲ့ တာယာပွကြီးတို့၏ ပြောစကားများကို ရေးသား ခဲ့သည်။ ယခုတော့ မလှသော ကြက်မ ပေသိ။ တခုတည်းသော ကြက်မဖြစ်၍

စာရေးပျင်းသည်။ ဒီတော့ ဟိုးယခင် ရေးသားခဲ့သော ပိုစ့်များကို ပြန်လည်ပြုပြင် တည်ဖြတ်ပြီး ပြန်တင်ရ မလားဟု စိတ်ကူးသည်။ စိတ်ကူးသာ ရှိတာ။ ထိုပို့စ့် များကို ပြန်ကြည့်ဖို့ရာက ကိုယ့်အတွက် မလွယ်ကူပေ။ ကွန်ပြူတာရှိရင်ဖြင့်

နွေရာသီက ပူ။ လူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း အပူ။ အပူတွေ များလှချည်ရဲ့။ အင်း တခါလာလည်း အပူတွေအကြောင်း ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း ရေးလိုက်ပါရင် စိတ်မချမ်းသာစရာ အကြောင်း အရာကများသည်။ လူ့ဘဝ ဆိုတာကလည်း ဒုက္ခက အများသား။

"ဟမလေး" ဟဲ့ပလုတ်တုတ်" "အမလေးတော့" စသော စသော အသံပေါင်းစုံဖြင့် အိမ်တွေပေါ်၊ အိမ်တွေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မနေ့က ည 7နာရီကျော်ခန့်မှာ ဂျိမ်း ဒလိန်းဆိုသည့် အသံကြီးမြည့်းကာ အိမ်က